In Bouquehault regent het!

Le Sentier de Philippe de Montgardin

Na de storm- en rustdag van gisteren met heel veel regen, wagen we ons weer naar buiten...

In Bouquehault wacht ons een charmante wandeling. Bij zonnig weer moet het hier adembenemend mooi zijn. Tevergeefs voor ons, het regent de hele dag...

Geen probleem als je zonder wandelschoenen zou moeten starten. Er is hier en daar een beperkt aanbod.

Deze wandeling sllingert zich tussen de bossen van Dippendal, Balinghen en Bouquehault.

Een eerste klim leidt ons naar het kasteel van Dippendal, nu een mooie hoeve.

Daar boven ligt Ecottes.

Ook hier enorme velden. Een eenzame boer aan het werk.

Eén van de weinige picknicktafels. Al heel lang niet meer gebruikt...

En zo duiken we het bos in. We volgen het bewegwijzerde pad Sentier Philippe de Montgardin. Een paar keer ontbreekt een pijl en dan nemen we onze toevlucht tot het kaartje dat we bijhebben.

Soms zijn we al tevreden met zo iets...

Mooie vergezichten ontbreken vandaag!
Onder een regenwolk ligt Bouquehault.

En wie naar boven klimt om bij de oriëntatietafel het landschap te lezen wordt hier niet veel wijzer...

 

Het is klimmen en dalen. 

Nu en dan raast ook hier de tgv door de stilte...

Terug naar onze startplaats.

En zo eindigt hier onze wandelweek. De wandelingen zijn goed meegevallen, maar het slechte weer was een spelbreker...

Meer wandeltoertjes volgen.

Weldra trekken we nog eens de Zwitserse bergen in...

Als dàt maar goed komt...

Nog meer groene oase!

 

Le Sentier du Ventu

We starten in Alembon met wat gemiezer die dan ook de hele dag blijft duren en soms eens overgaat in een korte bui.

Alembon is weer zo'n heel klein gehuchtje waar eigenlijk weinig te beleven valt. Winkels noch horeca. Dat zijn we in deze streek nu al wat gewoon...

Maar niet getreurd... de natuur maakt heel veel goed! Het is hier een wandelparadijs!

De paaltjes die ons begeleiden zijn goed aanwezig.

Schrijnwerker gevraagd!

Cafébaas gevraagd!

Op weg naar  de Mont Le Ventu.

Na een rustig begin wordt het vanaf deze kapel van Sainte Anne even serieus...

Het wordt een stevige klim van de Ventu door het bos. 

Het afdalen zou nog moeilijker worden 

Na "La Taonnerie" komen we op 172,8 m hoogte en dan kan het afdalen weer beginnen...

Op veldwegen tussen enorme akkers is de stilte oorverdovend... 

en zijn de paadjes diep...

We dalen af naar een stuk bos.

Na het verlaten van het gehuchtje Audelan is het weer stijgen.

En juist voor we een laatste keer het bos induiken kijken we nog even achterom naar Licques.

En boven krijgen we weer een overzicht 

We mogen nu nog afdalen op de Mont Sanghen en ontdekken er een échte picknickplaats! Heel zeldzaam in deze regio.

En voor de lezer van onze wandeltoertjes ... gevonden in het bos...

En voor de liefhebbers....

Tot morgen!

Op pad in Le Pays de la Faïence

Het wordt inderdaad een langere tocht, maar ook veel lastiger door het telkens stijgen en dalen en door de vele heel glibberige weggetjes.

Vandaag wandelen we vanuit de faiencestad Desvres naar de hoogste toppen van de 'Boulonnais', de streek rond Boulogne-sur-Mer, tot ruim 200 m boven de zeespiegel.

We wandelen door heel wat piepkleine dorpen, langs heel wat velden en weiden. We lopen langs ontelbare meidoornhagen. Het bocagelandschap wordt gekenmerkt door een lapjesdeken van kleinere onregelmatige percelen die worden afgeschermd door muurtjes, heggen en houtwallen.

In Desvres kunnen we al kiezen voor de juiste tocht!

Starten doen we aan het Maison de la Faïence...

... en hier vinden we al info over de 2 bergen die we straks beklimmen.

Het is hier ook een habitat voor vleermuizen.

Een lange vochtige tunnel onder het oude en verlaten spoorwegstation van Desvres.

Door deze 150 m lange tunnel werd vroeger een mengsel van krijt en klei aangevoerd voor een nabijgelegen en verdwenen cementfabriek.

En nu omhoog! Naar de Mont Pelé. Na de cementproductie werd de groeve genivelleerd en ontwikkelde zich een specifieke vegetatie op deze voedselarme en kalkrijke bodem. Het lijkt wel een duinenlandschap.

Wat info over het ontstaan en de evolutie van de beplanting, altijd interessant.

Met zicht op de Mont Hulin.

 
Soms al eens een doorkijkje

Na les Courteaux komt het Bois du Baron te voorschijn en dalen we af naar Courset.

Een flinke klim naar Sacriquier en daarna zijn er weer die enorme velden

En zo arriveren we in la Calique.

De vogels in het volgende stukje bos hebben het duidelijk naar hun zin en laten dat horen!

Juist voor het dorpje Choquel volgt het moeilijkste stuk van de dag. Een dalende holle weg met kalksteenbodem. Gladde kalkstenen en rolkeien in de smalle gleuf, het is opletten geblazen. Het is kijken waar je een voet kunt plaatsen...

Choquel in  aantocht

De Rue du Bas-Ruisseau ligt er al even glibberig bij en de ruwe grazige weg mondt uit in een snel stromend watertje. Gelukkig is er het brugje!

Langs de afhangende rechterkant van de beek is het bijzonder glad...

Sasjes en een stuk weiland moeten we trotseren vooraleer we aan het Forêt de Desvres komen.

Na een stuk bos is het zoeken naar het startpunt van deze wandeling. We lopen nog een eind rond La Fosse aux Chiens, een visvijver die ooit een steengroeve was.
Een mooi stuk natuur!

Het werd een flinke tocht. In dit heuvelende landschap 21.5 km op de teller...