zaterdag 14 februari 2015

Van Hoofdplaat naar Breskens

Voorrang aan de natuur!


Het is wat regenachtig, nu en dan bewolkt, nu en dan wat zon ...

Via de dijk langs de Westerschelde vertrekken we vandaag  naar Breskens. Een mooi stuk natuur met heel wat variatie.

De Westerschelde is een dynamisch getijdegebied met stroomgeulen, zandbanken, slikken en schorren.  Al deze verschillende milieutypen ontdekken we vandaag!

Het Voorland is ontstaan tijdens de uitvoering van de deltawerken in 1976.  Voor die tijd bestond de waterkering uit een zeedijk met daarachter een inlaagdijk (tweede dijk).  De nieuwe deltadijk is aangelegd op de plaats van de oude inlaagdijk. 


Ongeveer 20 maal per jaar overstroomt het Voorland gedeeltelijk.  De dieper gelegen draslanden worden gevuld met zeewater, wat nodig is voor de zoutminnende schorreplanten.  Het vogeleiland is speciaal aangelegd voor sterns en steltlopers.  De vogels houden van kale onbegroeide vlakten met zand of schelpen waar ze kunnen rusten en broeden.  De gracht om het eiland is er om te voorkomen dat de vogels verstoord worden. Regelmatig grazen er schapen en runderen in het gebied.  Deze zorgen ervoor dat de grassen kort worden gehouden, zodat andere planten een kans krijgen om op te groeien.





De Nederlanders hebben al heel wat strijd gevoerd tegen het water...




We naderen Breskens en komen zo ook dichter bij Vlissingen aan de overkant.





Een groep aalschovers wacht  wellicht op wat vis van deze vissersboot.




De zee geeft en neemt... een cliché.... Maar hier harde werkelijkheid!  Deze jonge man van 35 jaar en vader van 3 kinderen is onlangs  verongelukt in de Westerschelde... (tot op vandaag nog niet teruggevonden...)



Schapen in de nabijheid van Breskens.



De jachthaven van Breskens





Sweetlove & de liefde voor het leven.
William Sweetlove (Oostende, 1949) is een Belgische kunstenaar die houdt van het leven, van de wereld en alles wat op de planeet leeft.  Juist vanwege de liefde voor het leven heeft hij als mens zijn zorgen over klimaatverandering, genetische manipulatie met dieren en planten en de energievoorziening.


 In Breskens vinden we dit monument van Sweetlove




De pinguïn is een wild en mystiek zeedier, dat symbool staat voor een ongerepte en beschermde natuur.  Hij is intelligent, weet zich aan te passen aan de omgeving en leeft in harmonie met de natuur. 
Rood is de signaalkleur die aanzet tot nadenken en waarschuwt voor de gevolgen van klimaatverandering.  Het staketsel staat voor bouwsels die natuurkracht soms niet kunnen weerstaan.


Breskens is zich als geen andere bewust van de relatie met de zee.
Op diverse plaatsen vinden we mooie kunstwerken!




Tijd voor de terugweg!
Niet langs de zee maar wat dieper in het binnenland. 

Op dijken, langs dijken, over dijken, dijken alom!





In het gehuchtje Nummer Een vinden we deze sculptuur, ontworpen door Omer Gielliet, pastoor te Breskens. Het herinnert aan de landing op 9 maart 1733 van ongeveer 780 Salzburger immigranten uit Dürrnberg, die vanwege hun Lutherse geloof huis en haard moesten verlaten. Ze vestigden zich in het land van Cadzand. Deze sculptuur vervangt het beeld dat hier op 10 maart 1973 geplaatst werd en rond het jaar 1996 verloren is gegaan.




Opvallend hier zijn de enorm uitgestrekte akkers.





En hier zijn ze dan... de eerste die we dit jaar ontdekken...




 En nog dit op deze 14de  februari



Happy Valentijn!

(Knooppunten: 42-23-75-19-24-56-67-76-41-42)


vrijdag 13 februari 2015

Gluren bij de buren van Zeeuws-Vlaanderen* Deel 2 (2015)

Hoofdplaat, een dorp achter de dijk


Zeeuws-Vlaanderen blijft ons boeien.  Vorig jaar hebben we de regio ten westen van Breskens al wandelend ontdekt.  Deze keer zoeken we het ten oosten en vertrekken we vanuit onze vaste stek in Hoofdplaat.




Hoofdplaat is een klein dorpje van de gemeente Sluis.  Gelegen in de Nederlandse provincie Zeeland.  Het ligt aan de Westerschelde en heeft zo'n kleine 1000 inwoners.







En dit wordt onze thuis ...

Op deze eerste dag verloopt de verkenning van de omgeving heel vlotjes.  Na een paar honderd meter lopen we al op de dijk.  Helemaal anders dan in  België: geen hoogbouw, geen muur van appartementsgebouwen... maar een aantrekkelijk stil natuurgebied!




Grote containerschepen varen tussen Terneuzen en Borsele aan de overkant...




...Borsele... met nogal wat windmolens.





Het monument  Ruimtelijke Vrijheid in Hoofdplaat.





Morgen gaan we op stap in dit eindeloos stuk natuur.




vrijdag 4 juli 2014

Bouillon, parel van de Semois

Laatste dag...  rustdag.


We bezoeken Bouillon.

Bouillon is zoals zoveel kleine stadjes en dorpen ingebed in een lus van de Semois.

Het is ook de stad van Godfried, leider van de eerste kruistocht en zijn kasteel.




Het is de oudste vesting in België die dateert uit de feodaliteit en één van de meest indrukwekkende vestingen uit Europa.  Het dateert uit de 10de eeuw. Godfried verkocht zijn hertogdom aan de Prins-bisschoppen van Luik om zo zijn expeditie te kunnen bekostigen.  De burcht moest door de eeuwen heen heel wat schade incasseren.  
Het kasteel blijft een heel indrukwekkende militaire en architecturale getuige uit de Middeleeuwen.

Aan de beide oevers van de Semois vinden we heel wat horeca.




En varen op de Semois kan ook al met zo'n pedalo's.






De Sint-Petrus en Pauluskerk



En eindigen doen we met deze foto:






We hadden een actieve week en hebben heel wat afgewandeld in dit mooie stukje Ardennen.


Volgende wandelvakantie?




donderdag 3 juli 2014

De drie Semois-meanders in de streek van Bouillon


Tombeau du Géant, Gué en Frahan



Vandaag starten we in het dorpje Ucimont, op 7 km van ons vakantiehuis Pichou. De zon schijnt volop en het is warm!  Klaar voor een nieuwe ontdekkingstocht...

In Ucimont is een plaatselijk museum.  Helemaal gratis te bezichtigen! Het is er zelfs open-deur!




En dit is het assortiment...veilig tentoongesteld achter dikke tralies...





Na deze brok cultuur is het tijd voor natuur!


We verlaten Ucimont langs een veldweggetje richting Botassart.


Dit is Ucimont




In Botassart komen we voorbij een Lourdesgrot, een kapel en een kasteeltje. Maar aan het eind van het dorp bereiken we het uitkijkpunt op de imposante Semoisbocht bij de Tombeau du Géant (Graf van de Reus).  Even pauzeren voor een foto.





Langs veldwegels en een dennenbos met een tamelijk steile helling omlaag stappen we naar een zijdal van de Semois.  We steken de kleine Ruisseau des Evis over en volgen het dwarspad dat ons een tweede keer naar de Semois brengt.  Langs de oever van de rivier gaat het noordwaarts tot aan de kop van de Semoisbocht bij de Gué, ook een kanoaanlegplaats.





















En voor ons een ideale picknickplaats.

Voor het volgend stuk van de wandeling worden we gewaarschuwd in beide landstalen!




En toch  durven ook wij dit aan...



Het heel steile stuk dat we nu volgen is inderdaad lastig!  We trekken niet voor niets naar Rochehaut-sur-Semois...

Ten westen van de kerk komen we aan het uitkijkpunt over Frahan.  Bovenop een rots domineert Rochehaut de Semois die in een bocht het geklasseerde dorpje Frahan omarmt.  




De weg door  de bossen brengt ons terug naar Ucimont. 





Het was een mooie tocht in een warme zomerzon!

Nog een tip:


Mis je een bloembak en heb je nog een bad op overschot?
Hier is de oplossing!









woensdag 2 juli 2014

Cugnon, Mortehan, Linglé, Grotte Saint-Remacle

De Midden-Semois op haar fraaist


Hier kronkelt de Semois als een glinsterende reuzenslang door een heerlijk groen landschap. De vele meanders hebben als schitterend gevolg dat de middenloop van de rivier te bekijken is vanuit een aantal uitzichtpunten die stuk voor stuk een klimpartij waard zijn... Veel volk woont hier niet. In de dorpjes Cugnon en Mortehan heerst dan ook een onvergetelijke rust...

We vertrekken op de Semoisbrug in Cugnon en krijgen meteen de oude watermolen in het vizier.





Aan de andere kant van de brug 'bloeit' de Semois.  Niet het water zelf, maar wel een zeer zeldzame plant, namelijk de vlottende waterranonkel.  De plant heeft tot zes meter lange drijvende stengels, die buiten het water penseelvormig samenvallen.  De witte bloemen zijn vrij groot.  De plant voelt zich thuis in snelstromende rivieren en beken, doorgaans boven rotsgesteente.  In diep, voedselrijk of kalkrijk water.  Soms bloeit hij in de Semois en haar zijrivieren zo overvloedig dat het oppervlak van de rivier witte, lange eilandjes vertoont.





Vele huizen zijn overdadig met bloemen getooid...




Wandelen tussen weiden en bossen...




... het spel van zon en schaduw in de bossen van de Semois.





En de groei van eigenaardige paddestoelen op een gevelde boom.






We komen aan in Mortehan, een heel klein gehuchtje.


Twee buren met eigen kijk op wonen...





V. Joly heeft ooit een beschrijving gemaakt van het dorpje in het jaar 1849: 'Enorme mesthopen voor de deuren, karren, eggen met scherpe tanden, wasgoed dat te drogen hangt op de hagen, varens, eenden, schreeuwende kinderen, landslieden getaand door de winden, ziedaar Mortehan, een nederig gehucht dat bijna nooit vermeld werd in oude charters en waarvan de naam geen enkele keer werd vermeld door de Luxemburgse geschiedschrijvers.'


Het fotogenieke kerkje van Mortehan.




Achter de kerk stroomt de Semois voorbij.




Wat verder staat bij deze kapel een rustbank... Het is de kapel van 'Notre Dame du prompt secours'!






Volgende attractie... 



In een wand van de rotsmassieven, de de Semois-vallei tussen de dorpen Cugnon en Auby beheersen, bevinden zich twee kleine en een grotere grot, met in de laatste het beeld van Sint-Remaclus. Volgens de overlevering zouden die spelonken in de 7de eeuw bewoond geweest zijn door de genoemde heilige en zijn ezel die hij uitstuurde naar de omliggende dorpen om zijn dagelijks voedsel bijeen te bedelen.  Toen de ezel werd opgesmuld door een wolf, dwong de heilige de wolf om de taak van de ezel over te nemen.  De grootste grot diende als kapel.  Of het in die grotten echt gezellig zal geweest zijn, valt te betwijfelen, maar rust is er verzekerd!


De grootste grot





met het beeld van de heilige...




 Terug naar de natuur!  Heerlijke uitzichten boven Cugnon...





En dit is dan het centrale plekje van Cugnon: de kerk en het bureau voor toerisme, open op betere dagen...





Als afsluiter nog even een bezoekje aan het nabijgelegen dorpje Herbeumont 






en op de terugweg naar Nollevaux nog een tussenstop in Bertrix.  Hier staat bij de kerk een stille getuige: het grote scherm voor de WK-wedstrijd van de Rode Duivels tegen USA.  Hier zal gisteren wel meer lawaai geweest zijn...




De Rode Duivels wonnen met 2-1!  Laat de vlaggen maar wapperen...